24 سالگی از من یه آدم آروم ساخت. خیلی آروم. ستارۀ دریایی هیچوقت انقدر آروم نبود. حرکاتش، کاراش... گوجه و خیار صبحونه رو جوری بادقت و آروم خرد میکردم که انگار دارم روی یه طرف میناکاری کار میکنم. ساعت ها وقتم رو برای آشپزی میذاشتم و بعد توی کسری از ثانیه مراحل بلع و هضم انجام میشد. میتونستم ساعت ها به حرکت مورچه های روی زمین نگاه کنم بدون اینکه خسته بشم. دور خودم یه حباب محکم کشیده بودم و از خودم مراقبت میکردم. حالا، توی آستانۀ 25 سالگی، چالشهای جدید خودمو پیدا کردم. اینکه حساسیتم نسبت به حرف بقیه رو کمتر کنم. باجنبه‌تر بشم! زود ناراحت نشم. البته که من خیلی بهتر شدم! میتونم به جرئت بگم خیلی کم از بقیه ناراحت میشم مگر کسی که دوسش دارم! انگار درد ناراحتی کسی که دوسش دارم خیلی بیشتره. یه سری رفتارها رو باید توی خودم اصلاح کنم. مثلا تعارف نکردن! من حتی با خودم هم تعارف دارم! و خب تو حق نداری تعارف بکنی و بعدم ناراحت بشی! مسئله بعدی اهمال کاریه.یه سری خرده کارا هم هست که باید یاد بگیرم. اینکه پیمانه دستم باشه! شاید به نظر مسخره و خنده دار باشه که چرا باید این مسئله یه چالش باشه برای یک سال آینده! ولی راستش خیلی برای من مهمه! پیمانه باید دستم باشه. تا مثل الان که رسپی‌م درست و سالمه، به خروجی کار گند نزنم! اونم وقتی به جای یه بسته ژلاتین دو بسته ژلاتین ریختم و دسرم خیلی سفت شده! نباید بترسم. مسئله بعدی نترسیدنه. نترس از اینکه به کسی زنگ بزنی، چیزی رو بپرسی، مشکل و نیازت رو بگی. همۀ اینا به زبون خیلی راحته! ولی امیدوارم سال دیگه که اومدم و در آستانۀ سالگی نوشتم از اینا به خوبی و خوشی گذر کرده باشم و برم به استقبال چالش های جدیدِ ستاره‌ساز!

+ 24 سالگی خوب بود. دو ترم تحصیلی رو گذروندم. عشق رو تجربه کردم. ازدواج کردم و لحظات خوبی رو رقم زدیم با هم. چارلی وارد زندگیم شد. توی اموزشگاه مشغول به کار شدم. خلاصه که شُکر.

بوی شهریور کم‌کم داره میاد و امیدوارم استرس نگیرم. استرس انتخاب واحد. انتخاب اتاق. جمع کردن وسایل. تموم کردن کلاسای اموزشگاه. دریافت حق‌الزحمه‌م. اینکه ترجمه رو شروع نکردم. اینکه هنوز توی منابع کنکور گیج میزنم. اینکه منابعم ناقصه و نخریدم. دوری از زیتون. امیدوترم واقعا با رفتنم به خوابگاه دیوونه نشم.

بلاگفا اگه یکم مهربونتر رفتار میکرد و انقدر موقع ورود کند نبود بهتر بود.

سلام! من همچنان ستارۀ دریایی هستم منتها کمی عصبانی و سرشار از غر!

خوشحالم که این مدتی که آموزشگاه میرفتم خیلی فرصت نمیشد با بقیۀ همکارا صحبت کنم. و خب هر باری هم که صحبت میکردم اینجوری بودم که نه! برخوردشون یه جوریه که نمیدونی الان ازت خوششون میاد یا نه. و خب گاهی فکر میکنم من و شاگردام یه تیم جداییم و بقیه جدا! شایدم اونا بهتر میدونن که توی فضای کاری باید خودشیرینی مدیر آموزشگاه رو کرد و انتقاد نکرد و یه جوری بالاخره تحمل کرد تا تموم بشه! ولی من از همون اول با سپر انتقاد وارد شدم. امروز خانم نون میگفت چرا جلوی بچه ها انتقاد کردی. میخواستم بگم حالا من انتقاد کردم و بله نباید اینکارو میکردم( هرچند چیز خاصی هم نگفتم و انتقاد همۀ بچه ها بود) ولی رفتار اونی هم که این حرف رو به شما منتقل کرده اصلا حرفه ای نیست. چقدر خاله زنکی‌طور! اصلا خوشم نبومد. و قرار شد مهر که اومدم دانشگاه خود خانم نون کلاسهای منو برداره و راستش با اینکه خودم توصیه‌م به بچه ها اینه که کلاسا رو ادامه بدن ولی دلم نمیخواد بچه ها بیفتن زیردست یه نفر دیگه. حتی دارم به همکاری نکردن با این امورشگاه فکر میکنم. به اینکه برم اون آموزشگاهی که مدیرش قبلا تیچر خودم بوده. ولی بعد با خودم میگم اولا که راهش دوره و بعد نکنه اونجا هم همین بساط باشه و جو جو اینجوری باشه؟ بعد با خودم میگم ستاره خودتو جمع کن! محکم باش دیگه. ولی فضای کار یخیلی مهمه خب. آدم بخشی از فکرو ذکرش رو اونجا میذاره و باید سالم باشه. باید با برنامه همراه باشه. نه که مدیر اموزشگاه بی‌برنامه بیاد اموزشگاه و انتظار داشته باشه که من همیشه تایم خالی داشته باشم.

راستش هنوز مطمئن نیستم که این تابستون کار درستی کردم که رفتم آموزشگاه و از وقتم زدم یا نه. به جاش شاید میتونستم منبع ها رو یه سرکی بکشم و خیالم برای شروع سال تحصیلی راحت باشه. راستش استرس گرفتم و نمیخوام که توی این کنکور ناکام بمونم. هنوز از منبع ها مطمئن نیستم و باید سرچ کنم. و بدی ماجرا اینه که نکنه منبع ها تغییر کنه؟ نمیدونم... خدا کمکم کنه.