کلاس بعدی ساعت 1 شروع می‌شد و فناوری بود.
اسم استادش قبلا تو گروهمون خیلی شنیده بودم و میدونستم تقریبا چی میخواد درس بده.
قراره یادمون بده چجوری با اپ ها یا به عبارتی MT ها ترجمه کنیم.
بعدم شروع مرد به درس دادن و درسمون درباره ی اولین MT ها و تکاملشون بود.
و اینکه آیا MT ها میتونن جای human translation ها باشن یا نه.
یه جایی اومد درمورد خطاهای ترجمه ی ماشینی صحبت کرد.
و دوتا مثال زد ازشون که من قشنگ یکیشونو عینا تو اون کتاب ترجمه شده دیدم و مثال دومش رو هم بارها این ور و اونور تو ترجمه های تحت تلفظی و ماشینی دیده بودم.
برای اینکه این mt ها به اینجا برسن دلارها دلار خرج شده و خب الانم ابرقدرت ترینشون گوگل ترنسلیشنه اما اما اما...
امای مهمش اینه که هیچ کدوم از این mt ها، چه گوگل چه بقیه، ادعایی دراین مورد ندارن که بخوان جایگزین ht بشن.
اونا خودشونم میدونن که اگرم امکان پذیر باشه، الان حداقل وقتش نیست. و کاربرد اینا تو ترجمه های درک مطلبیه نه ترجمه ی چاپی.
ینی شما مثلا به متن ژاپنی کوتاه میبینی، کنجکاو میشی که معنیشو بفهمی. سریع گوگل میکنی تا یه کلیاتی دستت بیاد. شما اصن قرار نیس جزء به جزء و تک به تک جملات و عبارات رو بفهمی. همین که یه درک کلی ازش پیدا کنی برات کفایت میکنه.
اما اگه بخوای یه مقاله یا کتاب رو به زبون انگلیسی یا هر زبانی بنویسی، اون وقته که ماجرا فرق داره و باید ترجمه ی درستی بشه.
درکل همینا بود.
و اینکه خوشم اومده فعلا از کلاس اما احتمالا حذفش کنم:)
سلطان حذف، ستاره دریایی!
چون تایمش بده و میفته تو تایم نهار و استراحت. حالا باید ببینم تو حذف و اضافه چیکار میتونم بکنم.

خداروشکر که شنبه ها ساعت 8تا 10 کلاس برنداشتم.
چون این احتمالو میدم جمعه ها تا پاسی از شب مهمونی چیزی داشته باشیم یا بخوایم بریم مهمونی.
برنامه هام خوبه و ازش راضیم. همشون از ساعت 8 تا 12 ست بحز شنبه ها که یه 1 تا 3 کلاس دارم.
جلسه ی اول که با هم ورودی های خودم داشتم درس اصول ترجمه بود. مدام تو ذهنم یه سوال میره و نیاد که این درسا اصن ینی چی؟قراره چی بهمون یاد بدن؟ ولی خب زیاد از کسی چیزی نپرسیدم . این استادمون از صداش معلومه زیاد سنش بالا نیست و حتی ممکنه متولد 70 هم باشه. چقد بده که تنها ارتباط ما صداست و با همون صدا باید تشخیص بدیم.
استاد خوبی به صدا/نظر میرسه!!!!!
قرار شد یه سری متود بهمون یاد بده و یه کتاب هم معرفی کرد که گفت جلسه ی بعد، متود اول رو پيشخوانی کنیم. 
بعد گفت برای اینکه باهامون آشنا بشه خودمونو معرفی کنیم. منم با اون صدای بم و سرماخورده ای میکروفونمو روشن کردم و خودمو معرفی کردم. البته استاد بیشتر میخواست درمورد این بدونه که reaching experience داریم یا نه.
به بکگراند های اکثر بچه ها که نگاه میکردم سابقه ی تدریس نداشتن یا تازه زبانو شروع کرده بودن.
یه سریا هنوز کلاس میرفتن. درکل اون ذهنیتم درمورد اینکه همه الان حتما ttc دارن و تیچینگ میکنن و اینا پاک شد و یاد حرف یکی از ترم بالاییا افتادم که می‌گفت همتون در یه سطحین.