خب، می‌خوام یه فیلمی رو معرفی کنم که اصلا سراغش نرین. پوستر فیلم رو که دیدم می‌دونستم اصلاً سلیقه‌ی من نیست اما وقتی کامنت‌ها رو خوندم و دیدم خیلی‌ها راضی بودن ترغیب شدم که دانلود کنم. متاسفانه خیلی دیر فهمیدم که یکم خشونت چاشنی فیلمه. یه جاهایی ولی نمی‌دونستم از خنده ریسه برم، از ترس میخکوب بشم و قالب تهی کنم یا فقط آب‌دهنمو با وحشت قورت بدم و به ادامه‌ی فیلم بپردازم. قیافه‌م شبیه کسی بود که دوتا قاشق شربت دیفن‌هیدرامین بزرگسال خورده و زل زده به اسکرین گوشی؛ همین‌قدر کج، همین‌قدر کوله! خلاصه که برای کسي‌که به قسمت آخر پایتخت۵ هم می‌گفت فیلم ترسناک این دیگه واقعاً دهشتناک‌ترتر بود. قسمت ترسناک‌ترش هم اونجاست که می‌گه:
inspired by true events.


نتیجه‌ی اخلاقی: از خرس‌های قهوه‌ای فرار کنید و با خرس‌های سیاه بجنگید.